สาเหตุของการสูญพันธุ์ ครั้งใหญ่ยุคเพอร์เมียน

เหตุการณ์การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่สุดในรอบ 540 ล้านปีก่อนได้กำจัดสิ่งมีชีวิตในทะเลมากกว่า 90% โดย 75% เป็นสายพันธุ์บนบก นักวิทยาศาสตร์เคยตั้งสมมติฐานไว้ว่าการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ช่วงจบยุคเพอร์เมียน (end–Permian mass extinction) เมื่อ 251 ล้านปีก่อน เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟขนาดใหญ่ในดินแดนที่เป็นไซบีเรียปัจจุบัน แต่ก็ไม่อาจอธิบายกลไกที่ทำให้เกิดการปะทุและการสูญพันธุ์ของสัตว์ชนิดต่างๆ ทั้งในน้ำและบนบกได้

เมื่อเร็วๆนี้ ทีมวิจัยนานาชาตินำโดยผู้เชี่ยวชาญจากวิทยาลัยโลกและความยั่งยืน มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นอริโซนา ในสหรัฐอเมริกา เผยผลการวิเคราะห์ไอโซโทปของนิกเกิลในหินตะกอนจากปลายยุคเพอร์เมียน ที่พบในพื้นที่อาร์กติกของแคนาดา ซึ่งพบว่าเชื่อมโยงกับอนุภาคละอองลอยที่ดักจับได้ในไซบีเรีย หินตะกอนดังกล่าวมีอัตราส่วนไอโซโทปของนิกเกิลที่เบาที่สุดเท่าที่เคยวัดได้ในหินตะกอน คำอธิบายที่เป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือ นิกเกิลนี้มีที่มาจากภูมิประเทศที่เป็นภูเขาไฟ เป็นไปได้ว่าอนุภาคละอองลอยถูกพัดพาไปทับถมในมหาสมุทร ทำให้เคมีของน้ำทะเลเปลี่ยนไปอย่างมาก และทำลายระบบนิเวศทางทะเลอย่างรุนแรง

ผลวิจัยแสดงหลักฐานที่ชัดเจนว่าอนุภาคที่อุดมด้วยนิกเกิล ถูกทำให้เป็นละอองและกระจายตัวในวงกว้างทั้งในบรรยากาศและในมหาสมุทร แม้นิกเกิลจะเป็นโลหะที่จำเป็นต่อสิ่งมีชีวิตหลายชนิด ทว่าปริมาณที่มากเกินจะทำให้ผลผลิตของเมทาโนเจน (methanogen) คือกลุ่มสร้างก๊าซมีเทนอยู่ในสภาพไร้ออกซิเจนเพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติ ซึ่งมีเทนที่เพิ่มขึ้นนั้นเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตที่อาศัยออกซิเจนทั้งหมด และงานวิจัยยังชี้ว่าความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อมน่าจะเริ่มต้นก่อนเหตุการณ์การสูญพันธุ์ เมื่อราวๆ 300,000 ปีก่อนหน้านั้น.

Posted in new